Διαγώνισμα Ιστορίας Αγροτικό ζήτημα

Διαγώνισμα Ιστορίας                                      

Θεωρητικής Κατεύθυνσης                                                                  Γ΄ Λυκείου 

ΟΜΑΔΑ  Α΄

ΘΕΜΑ 1ο	ΒΑΘ/ΓΙΑ
-      Πώς θα χαρακτηρίζατε την οικονομική πορεία της χώρας στο μεσοπόλεμο και γιατί;	20 μονάδες

ΘΕΜΑ 2ο	ΒΑΘ/ΓΙΑ
Να αναφερθείτε στον ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδας στην εθνική οικονομία. -	20 μονάδες

ΘΕΜΑ 3ο

ΒΑΘ/ΓΙΑ

1.  Α. Η υπερπόντια μετανάστευση στις ΗΠΑ: α)  οδήγησε τη χώρα σε εξωτερικό δανεισμό β)  ενίσχυσε την οικονομία της υπαίθρου γ) ανέστειλε το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών για επεν­δύσεις στην Ελλάδα δ) είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή του καθεστώτος Διεθ­νούς Οικονομι­κού Ελέγχου Β. Να αιτιολογήσετε την επιλογή σας. 2.  Α. Το δημοσιονομικό αδιέξοδο αντιμετωπίστηκε με τη διχοτόμηση του νομίσματος: α) Το Μάρτιο του 1920 β) Τον Απρίλιο του  1922 γ) Το Μάρτιο του 1922 δ) Τον Απρίλιο του  1921 Β. Ο δανεισμός ήταν όμως ………………… Τα ποσά αυτά δεν δόθηκαν στην Ελλάδα. Θεωρήθηκαν ……………………., με το οποίο η κυβέρνηση ……………………. Θα χρηματοδοτούσε την πολεμική της προσπάθεια.

5 μονάδες 2 μονάδες 3 μονάδες

ΟΜΑΔΑ  B΄

ΘΕΜΑ   1°

Διαβάστε προσεκτικά την παρακάτω πηγή και,  σε συνδυασμό με τις ιστορικές σας γνώσεις,  απαντήστε στις ερωτήσεις :

α)  Ποιες ήταν οι συνθήκες εργασίας στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 19^ου αι.

β)  Να περιγράψετε τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα στη διάρκεια αλλά και μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Τα εργατικά ατυχήματα στα εργοστάσια τροφοδοτούν τακτικά την ειδησεογραφία του τύπου της εποχής. Στις 4 Μαΐου 1884, η εφημερίδα Ακρόπολις, αναγγέλλοντας “και άλλου εργάτου δυστύχημα” (ακρωτηριασμός χεριού από μηχανή), όπως και στο φύλλο της προηγουμένης (“εργάται καθ’ εκάστην κόπτουσιν τους δακτύλους των εις τας μηχανάς”), ζητά να “ψηφισθή νόμος περί δυστυχημάτων εκ του επαγγέλματος”. Μολαταύτα, ο πρώτος νόμος τέτοιου τύπου δεν επρόκειτο να ψηφισθεί παρά μόνο το 1901, και δεν αφορούσε παρά μόνο τους μεταλλωρύχους. Εργατική νομοθεσία άξια του ονόματος αυτού άρχισε να εφαρμόζεται μόνο μετά το 1910 (βλ. σχετικά Γ. Χαριτάκης, ό.π., σ. 116-117 και Δ. Καλλιτσουνάκις, Πολιτική επιστήμη, Αθήναι 1925, σ. 168-170).

Χ. Αγριαντώνη, ό.π., σ. 199

                                                                                                  Μονάδες   25

                                              

ΘΕΜΑ   2°

Διαβάστε προσεκτικά την παρακάτω πηγή και,  σε συνδυασμό με τις ιστορικές σας γνώσεις,  απαντήστε στην ερώτηση :

Ποιες προσπάθειες ανάπτυξης των υποδομών έγιναν στην Αττική αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα την περίοδο του Μεσοπολέμου;

ΑΠΟΞΗΡΑΝΣΗ ΛΙΜΝΗΣ ΚΩΠΑΪΔΑΣ

Την 15ην Δεκεμβρίου 1930 κατά τη συζήτηση στη Βουλή του Κωπαϊδικού ζητήματος ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως επετέθη δριμύτατα κατά της ξένης Εταιρείας που ανέλαβε την εκμετάλλευση των 200.000 στρεμμάτων της Κωπαϊδας λίμνης που αποξηράνθηκε κάτω από τον όρο να προβή σε πρότυπες καλλιέργειες με επιστημονικά μέσα για διδασκαλία και των χωρικών, δεν έκαμε όμως τίποτε περιορισθείσα μόνο στην καλλιέργεια βάμβακος για λόγους κερδοσκοπικούς εκμεταλλευόμενη και τους καλλιεργητάς. Είναι γνωστόν, είπεν, ότι όπου ο καλλιεργητής δεν είναι ιδιοκτήτης δεν ημπορεί να αναπτυχθή το απαιτούμενον δια την καλλιέργειαν ενδιαφέρον όπως γίνη μεγαλυτέρα και καλυτέρα εκμετάλευση της γης. Δια τούτο υποστηρίζουμε όχι μόνον από κοινωνικής αλλά και από οικονομικής απόψεως ότι επιβάλλεται παντού η γη ν’ ανήκει εις εκείνους που την καλλιεργούν.

Σε συνέχεια ο Παπαναστασίου ζητεί την απαλλοτρίωση του κτήματος και τη διανομή αυτού στους καλλιεργητές.

Στο σημείο τούτο ο πρωθυπουργός Βενιζέλος θυμώνει και λέγει ότι ο Παπαναστασίου θέλει να του επιβάλει τις ιδέες του ενώ το ζήτημα θα εξετασθή από κοινοβουλευτικήν επιτροπήν. Και ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως απαντά ότι η Επιτροπή “ουδεμίαν λύσιν θα φέρει ενώ η μόνη δικαία λύσις είναι να γίνουν οι καλλιεργηταί ιδιοκτήται της Κωπαϊδος”.

Ο Βενιζέλος εξοργίζεται και βγαίνει έξω από την αίθουσα ενώ ο Παπαναστασίου λέγει:

Ο πρόεδρος της κυβερνήσεως δεν έχει δικαίωμα να απέρχεται καθ’ ον τρόπον συνηθίζει όταν γίνεται κριτική των απόψεών του.

Έπρεπε να εννοήση εν τούτοις ότι ευρισκόμεθα εις μίαν Δημοκρατίαν και έχομεν το δικαίωμα να ομιλώμεν όμοιος προς όμοιον εις αυτήν την αίθουσαν εδώ.

Ν. Σ. Καστρινού, Αλ. Παπαναστασίου, Ο αναμορφωτής και η δημοκρατία,

εκδ. Μπάυρον, σσ. 196-197

                                                                                                 Μονάδες   25

                                                            

                                                                    Επιμέλεια: Γιάννα Σαμαρά